منیره حسین پوری
فرقی نمیکند
آب باشی
یا
آتش
وقتی من خاکسترم
زیر نوشت :
دیگر نمی سوزد خاکستر جا مانده از عبورت
دنیا آنقدر
بزرگ نیست که فراموشت کنم
اما
آنقدر شلوغ هست
.
.
.
که گم میشوی
زیر نوشت یا پا نوشت
زندگی زیر نوشت وپا نوشت ندارد وقتی از سمت غم نوشته میشود
در صفحات
جنایات و مکافات داستا یوسکی
زاده شدم
دادﮔﺎھﯽ
ﻣﺤﮑﻮﻣﻢ ﻧﮑﺮد
ﺗﺎ ﺗﺎواﻧﺶ را ﭘﺲ ﺑﺪھﻢ
درﻣﯿﺪان اﻋﺪام
ﺗﯿﺮک ﭼﻮﺑﯽ ﺻﯿﻘﻞ ﺧﻮرده
ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ
ﺑﻪ اﺳﻤﺎن وﺻﻞ ﻣﯿﺸﻮد
ﭼﺸﻢ ﺑﻨﺪی
ﮐﻪ روی ﻗﻠﺒﺖ دﯾﻮار ﻣﯿﮑشد
ﺑﻮی ﺧﻮن
ﮔﻮﺷﻢ را ﮐﺮ ﻣﯿﮑﻨﺪ...
.
.
.
ﺷﻠﯿﮏ ﮐﻨﯿﺪ
ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ ﻣﮑﺎﻓﺎتِﺟﻨﺎﯾﺘﻢ را ﭘﺲ ﺑﺪھﻢ
خوشه های طلایی
خیس
داس ها در گل
شک دارم
این گندمها
نان شوند سر سفره ی مردم
اﮔﺮ
ﻗﻠﺒﻢ را
ﺑﻪ اﻧﺪازه ﮔﻠﯿﻤﻢ
دراز ﻣﯿﮑﺮدم
ﺑﯽ ﮔﺪار
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻤﯿﺸﺪم
پ. ن
عشق تنها سکوتیست که فریاد نمیشود در گلو گیر میکند بغض میشود وبا تلنگر یک پرنده می ترکد
قرارمان این نبود
وقتی
در انحنای روزهای پاییزیمان
باران تند تند میبارد
چترمان دو تا شود
رامونا
بگذار لحظه های بی تو بودنم
از م___________________رگ خیس شوند
چتر نمی خواهم
زیر نوشت :
تلخ ترین لحظات وقتی است که چتر به دست منتظرش باشی اما بی اعتنا از کنار ت عبور کند
بی ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺗﺮم
از آﻧﮑﻪ ﺑﻪ ﺑﯽ ﺻﺪاﻗﺘﯽ اﯾﻦ ھﻤﻪ ﺳﮑﻮت ﺷﮏ ﮐﻨﻢ
وآﺳﻤﺎن ورﯾﺴﻤﺎن ﺑﺒﺎﻓﻢ ﺑﻪ ھﻢ
ﮐﻪ ﺗﻮ
ﭼﻪ وﭼﻪ وﭼﻪ
ﻣﯽ داﻧﻢ ﻧﻪ ﻣﻦ
ﺑﯽ ﭼﺸﻤهﺎی ﺗﻮ روﯾﺎﯾﯽ ﺧﻮاھﻢ داﺷﺖ
و ﻧﻪ ﺗﻮ
ﺑﯽ روﯾﺎی ﻣﻦ
ﺑﯿﺎ ﺑﻨﺸﯿﻦ
روﺑﺮوی ﺗﻤﺎم ﺻﺪاﻗﺘﮫﺎﯾﻢ
ﺑﮕﺬار ﭼﺎی ﺑﺮﯾﺰم
ﭘﯿﺶ از آﻧﮑﻪ
ﻗﻠﺒهﺎﯾﻤﺎن
در ﺟﯿﺒﻤﺎن
ﯾﺦ ﺑﺒﻨﺪد
ھﻨﻮز ﺣﺮﻓهﺎی ﻧﮕﻔﺘﻪ ی ﺑﺴﯿﺎری ھﺴﺖ
ﮐﻪ در ﺗﻘﺎﺑﻞ دو ﺳﮑﻮت
وﯾﺮان ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ
ﭘﺲ ﺑﯿﺎ ﺑﻨﺸﯿﻦ
ﺑﺎﯾﺪ ﭼﺎی ﺑﺮﯾﺰم
ﯾﮑﯽ ﺑﺮای ﺗﻮ
ﯾﮑﯽ ﺑﺮای ﻣﻦ
آن ﺑﯿﺮون ﭼﯿﺰی ﻧﯿﺴﺖ
ﻧﮕﺎه ﮐﻦ
ﻣﯿﺎن ھﯿﺎھﻮی اﯾﻦ آدﻣهﺎ
ﺧﻮدﻣﺎن را ﮔﻢ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ
آن ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺒﻨﺪ
ﺗﻨهﺎ
ﭘﺮده را ﺑﺎز ﺑﮕﺬار
ﺗﺎ ﺧﻮرﺷﯿﺪ
ﺑﻐﻀهﺎﯾﻤﺎن را ﻧﺸﺎﻧﻤﺎن دھﺪ
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻗﻠﺒهﺎﯾﻤﺎن
اﯾﻤﺎن ﺑﯿﺎورﯾﻢ
ﺻﺪای ﺑﺎد را ﻣﯿﺸﻨﻮی
ھﻮ ﻣﯿﮑﺸﺪ وﻣﯿﺮود
اﻣﺎ ھﻨﻮز ﻋﺸﻖ
ھﺮ روز ﻃﻠﻮع ﻣﯿﮑﻨﺪ
ﺑﯿﺎ ﺑﻨﺸﯿﻦ
زﯾﺮ ﺳﺎﯾﻪ ی ﺳﺒﺰ ﺗﺮﯾﻦ ﭼﻨﺎر
ﻣﻦ ﭼﺎی ﻣﯽ رﯾﺰم ﺑﺮای ﺗﻮ
ﺗﻮ ﭼﺎی ﺑﺮﯾﺰ
ﺑﺮای ﻣﻦ
زیر نوشت : هیچ تنها روبری باد ایستادن دردها را پاک نمی کند