ﺑﮕﺬار ﺣﻮﺻﻠﻪ ﭼﺎی ھﺎی روی ﻣﯿﺰ ﺳﺮد ﺷﻮد

ھﻨﻮز
ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺮای ﭘﺎﯾﺎن
ﻧﯿﺴﺖ

ﺑﺎد ﮐﻪ ﻧﻤﯽ آﯾﺪ
ﺣﻮﺻﻠﻪ ی ﻣﯿﺰ هم
از ﭼﺎی هاﯾﯽ ﮐﻪ رﯾﺨﺘﻪ ام
ﺳﺮد ﺷﺪه اﺳﺖ

دﻗﯿﻘﻪهاست
روﺑﺮوی ﭘﻨﺠﺮه اﯾﺴﺘﺎدی و
از ھﯿﭻ ﻧﻤﯽ ﮔﻮﯾﯽ
اﺻﻼ
ﭼﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ
اﮔﺮ ﺑﺎران ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ببارد

روﯾﺎ ها
از اﯾﻨﯽ ﮐﻪ هست ﺧﯿﺲ ﺗﺮ نمی‏شود
ﺑﯿﺎ ﺑﺮوﯾﻢ
دﺳﺘﻢ را ﺗﻮ ﺑﮕﯿﺮ
ﻣﯽ ﺧﻮاھﻢ اﯾن بار
ﻻ ﺑﻪ ﻻی حرف هایی
ﮐﻪ از ﺗﻮ
نمی شنوم
ﮔﻢ ﺷﻮم

اﻋﺘﺮاف ﻣﯿﮑﻨﻢ
آﻏﺎز اﯾﻦ ﺳﮑﻮت
ﭘﺎﯾﺎن خواب هایی ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯽ ﺗﻮ می دیدم
ﭘﺲ ﺳﮑﻮت ﮐﻦ
دﺳﺘﻢ را ﺑﮕﯿﺮ و
ﺑﮕﺬار
ﺣﻮﺻﻠﻪ ﭼﺎی های روی ﻣﯿﺰ 
ﺳﺮد ﺷﻮد

ﻣﯽ ﮔﺬارﯾﻢ اﯾﻦ ﺑﺎران
ﮐﻪ هی ﺗﻨﺪ وﺗﻨﺪ ﺗﺮمی شود
خواب های
ﺑﯽهم ﺑﻮدن را
ﺧﻮب ﺑﺸﻮﯾﺪ

پ – ن

ﮔﺎھﯽ وﻗﺘﮫﺎ

اﺻﻼ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ...

شما می تونید شعری دیگر از من ودر شعر نو بخونید 

اشعار دوستان

هیچ حسی برای نوشتن ندارم  اما شما این شعر زیبا را بخوانید 

آمده ام اعتراف کنم به بی گناهیم ... شاعر پاییز 

رویا ها حقیقت ندارند

                        

 ﺳﺎﻋﺘﮫﺎ دروغ می گویند 

ﻋﺮض رﻧﺠﮫﺎ را 

ﺷﻤﺎره ﻧﻤﯿﮑﻨﻨﺪ

ﮐﻮک ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ

ﺗﺎ از ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ غصه ھﺎ

ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﯿﻢ

ﭼﺮاغ ﺧﺎﻣﻮش

ﻧﺎﺑﻮدﯾﻤﺎن را ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺒﺮﻧﺪ

حتی یکبار

رنجهایمان را قورت نمیدهند 

ﮐﺎش ﺳﺎﻋﺘﮫﺎ

ﺑﺨﻮاب روند

ﺗﺎ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﯾﺎﺑﻨﺪ روﯾﺎ ھﺎﯾﻤﺎن

زیر نوشت :

دوباره حس دلتنگی برگشته حسی که گاه روزها 

همراهم میشه بدون اینکه دلیلش را بدونم 

فرا رسیدن مهربانترین ماه خدا مبارک

                      

یه پست متفاوت ولی موقت

             

        

          

          

تصویری مبهم از یک زن

    

ایستاده ام

روی دوش رنجهای نامترادف 

روی جنازه ام 

فانوسی سو سو میزند 

قطاری

در تونل ذهنم یخ می بندد

تصویری مبهم 

از یک زن 

روی شیشه هایش تاب میخورد 

بلاخره شعر شدی

          

بعضی وقتها 

بودن ها را فراموش میکنم 

نبودن تو را نه 

پ.ن 

برای اینکه شعر شوی

 کلمات زیادی

 در ذهنم می میرند

حال هیچ کدام از رویا هایم خوب نیست

رامونا 

حالا که شاعر نمیشوم 

چوپان میشوم 

رمه ام را گم کرده ام 

لا به لای واژهایی

 که بی دروغ شعر نمیشوند

لطفا در ادامه ی مطلب یه شعر با حال وهوای خاص رو بخونید 

ادامه نوشته

تشنگی

---

عاشقانه ای برای یک لُرد را بخوانید از زبان خشک ناودانها    

---

     

                               

ﺗﺸﻨﮕﯽ ﭼﺸﻤﮫﺎﯾﻢ را 

ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪ ای از ﻟﺒﮫﺎﯾﺖ

ﺳﯿﺮاب ﻣﯿﮑﻨﻢ

ﺑﯽ ﺧﯿﺎل ﺳﺘﺎره ھﺎ

که ﺗﺎ ﺻﺒﺢ

ﺑﻪ ھﻢ آﻏﻮﺷﯽ ﻣﺎ ﭼﺸﻤﮏ ﻣﯽ زﻧﻨﺪ

زیر نوشت:

 خودم را 

هی هم می زنم

شیرین نمیشوم  بی تو

با همانِ تنهایان

امروز داشتم کتاب (لحظه هاو همیشه) استاد احمد شاملو رو ورق میزدم  چشمم به این شعر کوتاه خورد 

چقدر شبیهیم خیلی از ما با این کلمات 

کوهها با هم اند وتنهایند 

هم چو ما، با همانِ تنهایان

زیر نوشت:

سنگهایی که یک کوهیم اما هنوز هر کدام فقط یک سنگیم 

عبور

اینجا را بخوانید 

---

بی تابیهای دو نفره منیره ی حسین پوری

---

بهاره خدا بنده با جشن تولد 

---

روزی ﮐﻪ آﻣﺪ 

داغ ﺗﺎزه ای ﺑﺎ ﺧﻮد آورده ﺑﻮد
در ﻗﻠﺒﻢ
ﺑﯽ ﻧﮫﺎﯾﺖ ﺷﺪ
ﻣﺜﻞ آﺳﻤﺎن

وﻗﺘﯽ رﻓﺖ
ﺑﻠﻨﺪ ﻧﮕﺎه ﻣﯿﮑﺮد
ﺳﺎﯾﻪ اش ﮐﻮﺗﺎھﺘﺮ میشد
داﻏﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ 

زیر نوشت :

خیلی وقتها از خودم می پرسم اگر آفتاب نبود سایه ها چه میشدند 

بعدا نوشت 

دوستی کمک کرد تا از لحاظ ساختار شعر تر شود 

مردی از جنس نور

            

 روزی

ﺣﻮاﻟﯽ ھﻤﯿﻦ اﻣﺮوز

ﻣﺮدی از ﺟﻨﺲ ﻧﻮر ﻣﯽ آﯾﺪ

ﺳﺎﯾﻪ ھﺎﯾﺶ ﭘﺮ از ﻧﮕﺎه درﺧﺖ

وﻟﯽ از راه دور ﻣﯽ آﯾﺪ

دﺳﺖ او آﯾﻪ ھﺎی ﻣﮫﺮ اﻧﮕﯿﺰ

روی دوﺷﺶ ﻗﺒﺎی آزادی

در ﻧﮕﺎھﺶ  ھﻮاﯾﯽ از ﻏﺮﺑﺖ

او ﺑﺮای ﺣﻀﻮر ﻣﯽ آﯾﺪ

آﺳﻤﺎن ﺷﮫﺮ ﻣﺎ اﻣﺮوز

رﻧﮓ ﺷﮫﺮ ﺑﯽ ﺧﺪا ﺷﺪه اﺳﺖ

ﻗﺼﻪ ھﺎﯾﺶ 

ھﻤﻪ دروغ

دروغ

ﻗﺼﻪ ھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺻﻔﺎ ﺷﺪه اﺳﺖ

دﺳﺘﮫﺎی ﻣﺎ ﭼﻘﺪر ﺧﺎﻣﻮش اﺳﺖ

وﻗﺖ دﯾﺪن ﺻﺪای رﺟﯿﻢ

روی ﺑﺎد ﻧﺨﻮت وآزﯾﻢ

وای

وای ﭼﻘﺪر ﺑﺪﯾﻢ

 روزی

در  ﺣﻮاﻟﯽ همین اﻣﺮوز

 ﻣﺮدی از ﺟﻨﺲ ﻧﻮر ﻣﯽ آﯾﺪ

دستهایش ﺗﮫﯽ ز ﺷﻤﺸﯿﺮ اﺳﺖ

او ﺑﺮای ﻇﮫﻮر ﻣﯽ آﯾﺪ

زیر نوشت

ندارد